Bangladesh vervolg

Het is alweer een tijdje geleden dat we iets op de blog gezet hebben.
Na de verhuizing is er veel gebeurd, zoveel dat we niet konden zeggen welke kant het nou precies op zou gaan.

Het werk bij Dimensions was gestopt. Er werd wel gevraagd of Rob nog als consulent tot eind Augustus aan zou willen blijven, maar dan…
Het werk van Lien, als consulent voor de Ambassade, zou eind September stoppen en wat daarna…..

We wisten beiden dat we nog niet klaar waren in Bangladesh. Dus zoeken, bidden en vertrouwen. Langzaam aan kwamen er lichtpuntjes voor ons beiden.
Een goede kennis van ons, ook aan het eind van zijn contract, besloot om hier een eigen bedrijf op te starten. Hoe en wat voor product(en), was niet bekend, maar dit begint nu vorm te krijgen.
Er is veel werk in Bangladesh, maar de werkcultuur is erg zwaar.  Niet veel buitenlandse ondernemers houden het hier vol.
Onze ervaring is dat het wel meevalt, als je de Bengaal maar leert en wilt begrijpen.
Zodoende kwamen we bij onze sterke kanten: adviseren, bemiddeling en kwaliteitscontrole. Vele investeerders zien het na een poos niet meer zitten. Wij helpen ze toch vast te houden tot aan het einde van een project. Deze projecten zijn veelzijdig. Daar waar vraag naar is, proberen we te helpen. Zo hebben we o.a. al oude reddingsboten, die van de zeescheepssloperijen komen, opgeknapt en naar Nederland verscheept. Ook hebben we opvouwbare lijkkisten van bamboe verkocht en de komende maanden worden er ook kisten en urnen van zeegras gemaakt.

Daarnaast ben ik, Rob, ook als consulent betrokken bij een drukkerij en het opstarten van zelfstandige kleine bedrijfjes. Dit is allemaal nog heel kleinschalig, maar heeft veel betekenis voor de lokale Christelijke bevolking. Met de drukkerij en bedrijfjes willen we de winst die we maken, laten terug vloeien naar ZIJN werkers en gebouwen. We proberen in dit alles de mens voorop te stellen, eerlijke behandeling, geen kinderarbeid en een redelijke beloning. Dit helpt dat toegewijde mensen weer om aan hun toekomst willen werken.

Lien heeft 30 September een lokaal contract getekend om tot Juli 2011 voor de Nederlandse ambassade te blijven werken. Ook buiten dat werk om is er nog veel te doen en zou het goed zijn om te weten wat er echt mogelijk gaat zijn. Al met al is het heel gevarieerd, zo zitten we de ene keer aan tafel met de aller armsten en een volgende keer met regeringsleiders.

We zijn van het land en vooral de mensen gaan houden, ondanks de vele moeilijkheden zijn er altijd meer mogelijkheden. Bij alles wat er niet kan of goed gaat, zijn er ook altijd nieuwe uitdagingen, ingangen en ontwikkelingen.

In de paar jaar dat we hier nu zijn, zien we dat er aan alle kanten ontwikkelingen plaatsvinden zowel in de mensen zelf als in de samenleving, in infrastructuur en wat er zoal te koop is. In een land als Bangladesh is alles mogelijk is, maar vaak ook weer niet. Daarom blijft het belangrijk om te bidden en te vertrouwen dat de deuren die open gaan ook inderdaad van Hem zijn.

Verhuisd

Sinds een aantal weken wonen nu alweer ons nieuwe huis. Nog niet helemaal ingericht, want we moesten veel aanschaffen en dat lukt niet in een keer. Het is een licht apartement met drie balkonnetjes, veel bomen ons ons heen en niet aan de straatkant.

In plaats van alle verkeers- en mensengeluiden horen we nu vogels en de wind. We wonen op de hoogste etage, 5 hoog, met een ruim uitzicht. Vanuit onze slaapkamer kijken we in de richting van de Internationale luchthaven en kunnen we vliegtuigen zien landen en opstijgen.

Rob heeft nu een heel afwisselende werkinvulling.

Tot augustus blijft hij nog een dag in de week naar Dimensions gaan voor controle, advies en voor de zakelijke contacten met buitenlanders. Verder zal hij zich bezig gaan houden met kwaliteitscontrole en management van een lokale drukkerij en daarnaast werkt hij voor een in Dhaka wonende, bevriende Nederlander die een eigen zaak is begonnen voor advies/bemiddeling/controle en nogveelmeer. Het zit nu nog in een opstartfase, maar het lijkt veel mogelijkheden in zich te hebben.

Dit nieuwe kantoor voor Rob is drie minuten lopen en voor mij is het naar de Nederlandse  ambassade, waar in elk geval nog tot eind september op uurbasis werk, tien minuten lopen.

Eind deze week gaan we op vakantie en zullen ergens Rob’s verjaardag en ons 30jarig-huwelijk vieren.

De laatste dagen van onze vakantie zal Robert ook bij ons zijn.

Terug in Dhaka zullen we gaan ontdekken wat er nog meer voor nieuwe mogelijkheden voor ons zijn. Soms lijken kleine dingen klein en onbeduidend, maar soms, plotseling zie je dat kleine dingen grote gevolgen hebben.

Geloof als een mosterdzaadje was en is genoeg om bergen te verzetten.

Lieve groeten , Rob en Lien.

Drie jaar Bangladesh

Einde van onze drie jaar Bij Dimensions.

Op 2 Maart 2006 kwamen we aan op Zia international airport Bangladesh om voor drie jaar voor een plaatselijk bedrijf te gaan werken. Nu zit het er al weer bijna op. Nog een kleine twee maanden en dan kunnen we terug kijken op een vruchtbare periode.

Dimensions is behoorlijk gegroeid en er is een service center bijgekomen.

Ook hebben we veel werk verzet met en voor de locale bevolking en zoals het er naar uitziet, gaan we dit ook voort zetten. Hoe of wat weten we nog niet precies, maar we zien wel deurtjes open gaan.

Om hier te blijven heb je een visa nodig en om te werken en een werkvergunning.

Om in iedergeval een visa voor een jaar te krijgen, moet je werk hebben. Anders krijg je een toeristen visa en die kan varieren van twee weken tot drie maanden, soms al naar gelang de pet van de betreffende ambtenaar staat. Dit visum moet je buiten Bangladesh halen en dus het kan erg kostbaar worden.

Wat heel verrassend voor ons was, is dat we in de afgelopen drie jaar met veel regeringsleiders, ambassadeurs en andere hoogwaardigheids bekleders in contact zijn gekomen. Dat had veel te maken met de klanten van Dimensions. En daaruit ontstonden ook persoonlijke contacten, heel leuk en interessant.

Via een aparte brief hebben we afgelopen week de mensen bedankt die ons ondersteund hebben.We zijn heel dankbaar voor de afgelopen tijd en hopen dat ook voor de toekomst jullie ons op jullie eigen manier                                                                             willen ondersteunen/supporten/bemoedigen.

Door de niet zo perfecte stroom- en internet voorzieningen en computerapparatuur zijn we wat mail adressen kwijt geraakt. Mensen die we nog niet hebben kunnen bereiken, alsnog bedankt en als jullie geen mail hebben ontvangen, laat het ons dan even weten op= jongkees.r@gmail.com=

Wat we het komend jaar gaan doen, begint wat vorm aan te nemen.Lien kan in iedergeval tot September voor de Nederlandse Ambassade blijven werken. Misschien moeten we het land nog een keer uit voor een visa om dat het huidige per 28 Mei verloopt.

Rob gaat zoals het er naar uitziet een nieuw opgezette drukkerij begeleiden. Dit werk wordt vanuit Nederland ondersteund door Kerk in Actie en kan qua management en kwaliteit drukwerk wel wat steun gebruiken.

Dit is onbetaald werk, maar we zijn wel bezig om wat sponsering voor dit project te krijgen.

Op het moment wordt daar de Gideon Bijbel in Bangla gedrukt en bedoeling is dat er meer lectuur en lesmateriaal uit het engels vertaald wordt en gedrukt .

We hopen via de weblog jullie op de hoogte te houden.

Veel liefs,

Rob en Lien.

Kerstnieuws

Hallo Allemaal,

Goede Kerstdagen en  een geweldig, gezond, gelukkig en vooral gezegend 2009 !
Het is een poosje stil geweest, niet dat er niets te vertellen was, maar meer omdat er zoveel eventuele  mogelijkheden waren en zijn.

Met Dimensions gaat het erg goed, maar hoe het verder gaat met Dimensions en ons is nog niet helemaal duidelijk. Het bestuur van de organisatie in Nieuw-Zeeland is met een andere opzet/voortgang bezig voor Bangladesh. Half Januari zal Rob een gesprek hebben met de voorzitter/directeur en dat zal naar we hopen helderheid geven.
Daarnaast liggen er diverse ander mogelijkheden om hier te werken en zijn we aan het ontdekken welke deuren opengaan en welke gesloten zullen worden.
Naast het invalwerk dat Lien op de ambassade heeft, is er ook het begeleiden van jongeren, de gebedsgroep voor lady’s, soms lesgeven en het bestuur van de Dutchclub om de dagen te vullen. Aanvankelijk zou het werk op de ambassade slechts voor een half jaar zijn, maar er is de mogelijkheid om langer te blijven.
Hopelijk hebben we op zeer korte termijn meer duidelijkheid.

Het gaat goed met ons en we genieten van een koele, zeg maar koude periode in Bangladesh, plus minus 20 graden. Ook hier is het winter, al lijkt het niet op het gure, ijs en sneeuw weer van Nederland.
We vieren intussen onze derde  Kerst in Dhaka.
Niet in ons eigen huis dit jaar, maar in het huis van Nederlandse vrienden, zelf zijn zij in Nederland vanwege de geboorte van hun tweede kindje.
Het voelt voor ons bijna als een vakantie, want de omgeving is hier zoveel rustiger als in de wijk waar wij wonen, veel minder toeterende auto’s, rinkelende fietsbellen, geschreeuw  op straat of in de huizen naast ons.  ’s Nachts komt daar ook nog het lawaai bij van bouw verkeer voor de nieuwbouw voor en naast ons huis.

Vanuit onze kerk zijn we een kerkdienst gestart in een vijf-sterren hotel in de ambassadewijk. Voor de kerstavond had het management van het hotel gevraagd of we in hun restaurants kerstliederen wilden zingen. En op kerstmorgen hadden we daar dan onze kerst dienst. Er was veel belangstelling voor de dienst met mensen van vele religies.

Verder zijn we vol verwachting wat het nieuwe jaar ons voor uitdagingen en mogelijkheden zal gaan bieden. We zullen waarschijnlijk ergens in het voorjaar naar Nederland komen,
Voor hoelang.. dat weten we nog niet…

Voor  Bangladesh zelf worden het spannende, enerverende weken.
Op 29 december zullen er verkiezingen worden gehouden en hoe dat verlopen zal en wat de uitwerking zal gaan zijn, kan nog niemand zeggen. Afwachten dus…

Veel lieve groetjes en tot mails,
Rob en Lien.

PS:  Er zijn nog mensen die zich wel op onze blog ingeschreven hebben, maar die dit nog niet zelf hebben bevestigd. Dit is nodig om een melding te krijgen wanneer er iets nieuws is geplaatst.

Visum,water en mensen……

Ook het visum voor Lien is er.
Vorige week kwam er een vodje papier bij ons waarop stond dat ik me moest melden op het visumbureau met een kopie van Rob’s visum en dus zijn we er woensdag naar toe gegaan en na enige tijd gewacht te hebben waren we aan de beurt.
Klaar om zo nodig allerlei vragen te beantwoorden, stonden we voor het getraliede loket. Maar het enige wat deze dame deed was even kijken, vragen of we het kopie hadden, een handtekening zetten op het vodje en ons vervolgens doorsturen naar het volgende loket.
Daar werd, toen we de kans kregen om tussen de uitgestoken armen van anderen door, ons papiertje en het kopie af te geven, ons gezegd ”kom over twee dagen terug” en nadat hij op het papiertje nog een krabbeltje erbij had geplaatst, konden we weer gaan.
Dat zou dus op vrijdag zijn en dat is hier de vrije dag, dus dat doen we maar niet.
Beter om op zondag te gaan.
Zondagmorgen tien uur staan we weer voor ‘t loket om te wachten tot men gaat werken en het luikje opengaat. Dezelfde man komt te voorschijn en zegt iets van “nu al?”
Ja, je zei woensdag na twee dagen, dus….
Hij gaat opzoek tussen de stapels papieren naar de mijne. Zijn ze er al en is het goedgekeurd?
Nee, niet hier en niet daar en nee, echt niet hier…. Hij gaat het kantoor uit om later niet met m’n papieren aan te komen, maar gelukkig weet hij ze toch uit een van de vele stapels op te duiken.
Krabbeltje erbij op het vodje en m’n paspoort afgeven. En we mogen na drie uur terugkomen.
Ja, dezelfde dag. en inderdaad om half vier lopen we het visumbureau uit met een nieuw visum erin voor een half jaar.
Dank U Heer.
We hebben nu beide een halfjaar visum vanwege de geldigheid van onze Ned.paspoorten.
Over een paar maanden gaan we nieuwe aanvragen en daarna zullen we ook weer nieuwe visa moeten aanvragen, wat dan hopelijk snel geregeld kan zijn omdat de werkvergunnung dan nog geldig is..

De regentijd, hoewel veel te vroeg, is weer begonnen.
De straten staan hier zo nu en dan weer vol met water en is het de kunst om, terwijl je soms door ‘t knie-hoge water loopt, de diepe kuilen en open putten te ontwijken.
Maar hoe zie je dat.. Nou, als je geluk hebt, zet men in een open put een tak van een struik of zet men een hekje of komt er een kruk uit een shop om die boven het gat te zetten.
Men verwacht kennelijk dat het water sneller wegloopt als je midden in de straat de putdeksels openzet.
Maar helaas het moet allemaal door hetzelfde, vaak half verstopte, afvoerkanaal.
En met zoveel regen in een keer, is dat wat veel, ook al zou er nergens een verstopping zijn en dus veranderen de straten in rivieren.
Rijd je in de auto, blijf rijden. Sta je in de file, zorg dat je uitlaat vrijblijft en laat je motor niet afslaan, anders kun je net als de kleinere auto’s en CNG_taxi’s gaan duwen.
Met dit hoge water is het wel prettig dat er riska’s zijn. Die kunnen (bijna) overal komen,
zelfs tot de rand van je huis, kantoor of winkel. Natuurlijk vragen ze wel wat extra Taka’s voor die service, en terecht zij zijn helemaal nat en de passagier kan redelijk droog blijven.

Maandag was zo’n dag. Het begon met een redelijke temperatuur en een zonnetje, maar algauw betrok de lucht en een halfuurtje later was de straat blank en besloten we om onze plannen wat te wijzigen om Rob’s verjaardag te vieren.
Buiten zijn, is nu niet leuk en het zag er niet naar uit dat het spoedig zo op houden en dat was ook zo. Om half vijf klaarde het weer op en hebben we het water nog wat tijd gegeven om te zakken , waarna we in de auto zijn gestapt om een hapje te eten buiten de deur.

Bangladesh is echt een land waar je je over kunt verbazen, elke keer weer.
Regelmatig staan verbazing en ergernis, lachen en huilen, verdraagzaamheid en ongeduld zo dicht bij elkaar.
Vaak zeggen we dan tegen elkaar: tja dit is Bangladesh.
Het lijkt wel of er dingen zijn die alleen maar hier kunnen gebeuren, maar als je terug kijkt in de geschiedenis en met mensen praat over dit land en haar bewoners, begrijpen we ook wel weer hoe het komt.
Ons gebed is dan ook: Heer zegen en help hen en ons, zodat we Uw Liefde kunnen laten zien.

Het leven voor de mensen in dit land is het afgelopen jaar voor de meest normale dingen, gemiddeld z’n 28% duurder geworden.
Dit betekent voor velen dat er echt te weinig geld is om te leven.
De prijzen voor de eerste levensbehoeften zijn zo erg gestegen dat men vaak maaltijden moet overslaan. En als voorheen misschien eens in de week wat vlees of vis te eten was, dan is dat nu misschien nog eens in de maand. Ook op de kwaliteit probeert men te besparen door een goedkopere, en dus slechtere, soort te kopen.
Zo mogelijk zoeken ze ook een andere woonplek, daar waar het nog net iets goedkoper is.
Dat houd dan vaak ook in dat het een slechte plek is.

In December zijn de verkiezingen en men roept aan alle kanten om veranderingen, maar hoe en wat er allemaal gaat gebeuren….
Wat kan en gaat er veranderen voor de mensen….
Heer Help.

Werkvergunning

Het laatste nieuws, helemaal vers, is dat Rob net zijn nieuwe
werkvergunning heeft voor het komende jaar.
Dit betekent dat we nu de benodigde visa voor ons beiden kunnen
aanvragen, dit ook weer voor een jaar.

Terug van vakantie

Gisteren zijn we terug gekomen uit Thailand. We zijn eerst een paar dagen in Bangkok geweest. Ook een grote stad, maar veel meer rust en het is allemaal een stuk makkelijker. Daarna hebben we een week op Koh Chang doorgebracht. Dit is een eiland in zuid-oost Thailand, waar we heerlijk hebben genoten van zon, zee en rust. Lekker gezwommen in de Golf van Thailand, kleurtje gekregen en met een scooter over het eiland gereden. Verdwalen op de weg kun je hier niet, omdat er niet veel wegen zijn op dit eiland dat voor het grootste gedeelte nog uit oerwoud bestaat. Er is een hoofdweg en de paar zijwegen zijn al spoedig niet meer verhard en dan heb je de keus om of verstandig om te keren, of anders het risiko te lopen dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Veel vakantiegangers waren er nu niet meer en hadden we tijd en ruimte om alle drukte en hectiek van Dhaka los te laten en afstand nemen van waar we mee bezig zijn. Uitrusten, slapen, tijd en ruimte om te ontdekken hoe moe je nou eigenlijk bent. En we ervaren ook weer dat niet alleen onze geest, ziel en lichaam, maar ook onze oren rust nodig hebben. Hoe meer we zien in dit deel van de wereld, des te meer beseffen we dat elk land uniek is en zijn eigen mogelijk- en moeilijkheden heeft. Men zegt dat tropenjaren dubbel tellen en ik moet toegeven dat het echt waar lijkt te zijn. Ook Bangladesh is zeker een uniek land en helaas houden velen het niet lang vol om in dit land te werken en vertrekken naar een ander land of gaan terug naar Nederland en anderen zeggen dat drie weken niet genoeg zijn om bij te komen en nemen elke twee of drie maanden een maand vrijaf. Gelukkig zijn er ook mensen die al wel jarenlang hier blijven en proberen te doen wat mogelijk is. Maar terug naar de vakantie…. Na de eilandweek zijn we met een busje naar de grens met Cambodja gegaan en hebben daar, geholpen door de lokale bevolking, een visum gekocht. Vervolgens met een “prive”taxi naar Koh Kong om daar de nacht door te brengen en de volgende dag met een “bullet-boot”(soort van grote, gesloten speedboot) in ruim vier uur naar de slechts veertigjaar oude stad Sihanoukville te gaan. Hier zijn we drie dagen geweest, de stad gezien, in het water gezwommen en aan het strand vertoefd. Met een bus naar Phnom Penh, de hoofdstad, gereden en hier nog drie dagen van alles gezien en gedaan, oa een boottochtje over de Mekong rivier gemaakt. Overal in Cambodja merk je nog de gevolgen en zie je de vele vernielingen van de oorlog van en met Vietnam en wat de Khmer Rouge later heeft aangericht en vernield. Grote delen van het land zijn onbegaanbaar vanwege oerwoud of gevaar voor landmijnen. Wel zie je dat er veel ontwikkeling is, vooral industrieel. Het land is sterk ontwricht, er zijn veel lichamelijk gehandicapten en het mist zowat een hele generatie. Veertig procent van de bevolking is jonger dan vijftien jaar en slechts drie procent is ouder dan vijftig. Er is veel te doen in dit land. Voor de laatste paar dagen van onze vakantie zijn we teruggegaan naar Bangkok en hebben daar wat dingetjes gekocht die niet in Dhaka te koop zijn. Naast uitrusten en genieten hebben we ook vooruit gekeken en gedacht over hoe, waar, wat en hoelang. Men verwacht de komende maanden allerlei ontwikkelingen in Bangladesh. De verkiezingen komen er aan en dat zal zeker praktische en economische gevolgen gaan hebben. Wat het voor ons en het bedrijf en alle andere dingen die we doen kan gaan betekenen, geen idee…. We geloven dat onze Leider het weet en vertrouwen dat Hij ons zal leiden. Wat we dus willen hebben is een open hart en een open oor, zodat we niets van Hem missen. Wat we nodig hebben is Zijn Waarheid, Leiding, Liefde en Wijsheid.

Nationaal museum in Phnom Phen Cambodja.

Drukke tijd

De laatste maanden zijn behoorlijk intensief geweestZakelijk was het een heel drukke tijd, die extra veel aandacht en tijd van Rob vroeg omdat Jim, de andere expat, voor een hartoperatie naar zijn thuisland, Nieuw-Zeeland, was. Hij is in December geopereerd en kwam begin deze maand weer terug in Bangladesh.Het gaat goed met hem, al moet hij nog wel wat rustig aan doen.Voor Lien was het naast de contacten met de vrouwen en het mede opzetten van een mentorgroep voor de jeugd van de kerk, op de Dutchclub een veel tijd vragende periode vanwege evaluatie en solicitatiegesprekken voor nieuw personeel.Daarnaast zijn we, behalve de conferentie in Thailand (wat een heel goede tijd, maar geen uitrusten was), ook met het bestuur van SLOPB en een groep belangstellenden per boot naar de diverse projecten van deze NGO geweest.Al met al gebeuren er hele goede dingen en ervaren we dat we mee mogen helpen om Zijn Liefde en Leven te laten werken.Tussen alle dingen door, of beter gezegd andersom, hebben we de laatste maanden vrij vaak last van wat darmkwaaltjes, met en soms zonder koorts en voelen we ons nogal moe. We hopen dat het spoedig stabiliseert en we weer vol nieuwe energie zitten.Zondag, eerste Paasdag, gaan we er even tussenuit. Aanvankelijk hadden we het plan om eind volgende maand te gaan, maar in April hebben we nieuwe paspoorten nodig, voor we daarna de nieuwe werkvergunning en visa kunnen aanvragen. En dus daarom gaan nu.We wensen al onze lezers een Goede Pasen en tot het volgende bericht…

MPIL Stafconferentie

Uit verschillende landen van Zuid-Oost-Azië waren de mensen gekomen om deel te nemen aan de Marketplacers Internationaal conferentie.Dit was de eerste keer in het bestaan van de organisatie dat het mogelijk was om elkaar te ontmoeten en met elkaar te spreken over zaken doen op “Koninkrijks” manier, delen van ervaringen, mogelijkheden en waar loop je tegenaan, elkaar bemoedigen en samen bidden.Voor onze bedrijfsleider was dit compleet nieuw en hij was erg onder de indruk.Al lange tijd is hij bij het bedrijf betrokken en eigenlijk nu drong het goed tot hem door wat het nu precies betekent om zo te werken.Hij hoorde het wel, maar hij begreep het niet en het raakte niet zijn hart.Nu zag hij in, dat hij nog veel moest veranderen in zijn manier van zaken doen, maar zeker ook in zijn eigen leven.Voor ons was het heel bemoedigend om met mensen te spreken en te bidden die soortgelijke zakelijke mogelijkheden zoeken en tegen problemen aanlopen en vragen hebben.

Al ruim twee jaar in Bangladesh

Begin deze maand was het twee jaar geleden dat we in Dhaka aan kwamen.

Toen we die dag van de luchthaven naar ons toekomstige huis reden,voelden we ons al meteen thuis en dat gevoel is niet weggeweest.Nu als we terugkijken op deze twee jaar, kunnen we alleen maar zeggen dat we ons helemaal op onze plek weten.In die twee jaar is er veel gebeurd en we hopen dat we jullie via onzenieuwsbrieven een beetje hebben kunnen meeleven.Maar hoe leg je uit hoe het hier écht is, de geuren en de kleuren,mensen en hoe ze leven, geluiden in de stad en daarbuiten, de lange tijd van warmte, nattigheid van de regentijd en de overstromingen, de taal, het eten, het verkeer, enz. enz.Even omkijken.Het bedrijf is gegroeid in werknemers en klanten en een nieuwe vestigingin het noorden van’t land.De”Koninkrijks” manier van zaken doen, eerlijk en betrouwbaar, blijft een uitdaging.In het begin van dit jaar zijn we met de bedrijfsleider naar Thailand gegaan voor een conferentie van Marketplacers International ook wel MPIL genaamd.Voor hem was dit de eerste keer dat hij internationaal ging vliegen.Bovendien was het nieuw voor hem om met zo’n andere cultuur kennis te maken.Bangkok was dus een hele andere wereld.Wat hem voornamelijk opviel was het eten, kleding en het enorme aanbod in de supermarkten, verder de vele, grote shoppingmalls, de skytrain,het goed geregelde verkeer. Maar goed, de conferentie..Daar meer over in het volgende bericht.