Terug van vakantie

Gisteren zijn we terug gekomen uit Thailand. We zijn eerst een paar dagen in Bangkok geweest. Ook een grote stad, maar veel meer rust en het is allemaal een stuk makkelijker. Daarna hebben we een week op Koh Chang doorgebracht. Dit is een eiland in zuid-oost Thailand, waar we heerlijk hebben genoten van zon, zee en rust. Lekker gezwommen in de Golf van Thailand, kleurtje gekregen en met een scooter over het eiland gereden. Verdwalen op de weg kun je hier niet, omdat er niet veel wegen zijn op dit eiland dat voor het grootste gedeelte nog uit oerwoud bestaat. Er is een hoofdweg en de paar zijwegen zijn al spoedig niet meer verhard en dan heb je de keus om of verstandig om te keren, of anders het risiko te lopen dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Veel vakantiegangers waren er nu niet meer en hadden we tijd en ruimte om alle drukte en hectiek van Dhaka los te laten en afstand nemen van waar we mee bezig zijn. Uitrusten, slapen, tijd en ruimte om te ontdekken hoe moe je nou eigenlijk bent. En we ervaren ook weer dat niet alleen onze geest, ziel en lichaam, maar ook onze oren rust nodig hebben. Hoe meer we zien in dit deel van de wereld, des te meer beseffen we dat elk land uniek is en zijn eigen mogelijk- en moeilijkheden heeft. Men zegt dat tropenjaren dubbel tellen en ik moet toegeven dat het echt waar lijkt te zijn. Ook Bangladesh is zeker een uniek land en helaas houden velen het niet lang vol om in dit land te werken en vertrekken naar een ander land of gaan terug naar Nederland en anderen zeggen dat drie weken niet genoeg zijn om bij te komen en nemen elke twee of drie maanden een maand vrijaf. Gelukkig zijn er ook mensen die al wel jarenlang hier blijven en proberen te doen wat mogelijk is. Maar terug naar de vakantie…. Na de eilandweek zijn we met een busje naar de grens met Cambodja gegaan en hebben daar, geholpen door de lokale bevolking, een visum gekocht. Vervolgens met een “prive”taxi naar Koh Kong om daar de nacht door te brengen en de volgende dag met een “bullet-boot”(soort van grote, gesloten speedboot) in ruim vier uur naar de slechts veertigjaar oude stad Sihanoukville te gaan. Hier zijn we drie dagen geweest, de stad gezien, in het water gezwommen en aan het strand vertoefd. Met een bus naar Phnom Penh, de hoofdstad, gereden en hier nog drie dagen van alles gezien en gedaan, oa een boottochtje over de Mekong rivier gemaakt. Overal in Cambodja merk je nog de gevolgen en zie je de vele vernielingen van de oorlog van en met Vietnam en wat de Khmer Rouge later heeft aangericht en vernield. Grote delen van het land zijn onbegaanbaar vanwege oerwoud of gevaar voor landmijnen. Wel zie je dat er veel ontwikkeling is, vooral industrieel. Het land is sterk ontwricht, er zijn veel lichamelijk gehandicapten en het mist zowat een hele generatie. Veertig procent van de bevolking is jonger dan vijftien jaar en slechts drie procent is ouder dan vijftig. Er is veel te doen in dit land. Voor de laatste paar dagen van onze vakantie zijn we teruggegaan naar Bangkok en hebben daar wat dingetjes gekocht die niet in Dhaka te koop zijn. Naast uitrusten en genieten hebben we ook vooruit gekeken en gedacht over hoe, waar, wat en hoelang. Men verwacht de komende maanden allerlei ontwikkelingen in Bangladesh. De verkiezingen komen er aan en dat zal zeker praktische en economische gevolgen gaan hebben. Wat het voor ons en het bedrijf en alle andere dingen die we doen kan gaan betekenen, geen idee…. We geloven dat onze Leider het weet en vertrouwen dat Hij ons zal leiden. Wat we dus willen hebben is een open hart en een open oor, zodat we niets van Hem missen. Wat we nodig hebben is Zijn Waarheid, Leiding, Liefde en Wijsheid.

Nationaal museum in Phnom Phen Cambodja.